| روزگاري شوق بادنجانش بود | شيخ خرقاني که عرش ايوانش بود |
1 | |
| تا بدادش نيم بادنجان به زور | مادرش از خشم شيخ آورد شور |
2 | |
| سر ز فرزندش جدا کردند زود | چون بخورد آن نيم بادنجان که بود |
3 | |
| مدبري در آستان او نهاد | چون درآمد شب، سر آن پاکزاد |
4 | |
| گفتهام پيش شما باري هزار | شيخ گفتا، نه من آشفته کار |
5 | |
| تا بجنبد ضربتي بر جان خورد | کين گدا گر هيچ بادنجان خورد |
6 | |
| نيست با او کار من آسان چنين | هر زمانم چون بسوزد جان چنين |
7 | |
| دم نيارد زد دمي بييار خويش | هرکرا او در کشد در کار خويش |
8 | |
| برتراز جنگ و مدارا اوفتاد | سخت کارست اين که ما را اوفتاد |
9 | |
| با همه داني بيفتادست کار | هيچ داني را نه دانش نه قرار |
10 | |
| کارواني امتحاني در رسد | هر زماني ميهماني در رسد |
11 | |
| نيز ميآيد چو خواهد بود نيز | گرچه صد غم هست بر جان عزيز |
12 | |
| سر به سر را خون نخواهد ريخت زار | هرکه از کتم عدم شد آشکار |
13 | |
| جان کنند ايثار يک خون ريز او | صد هزاران عاشق سر تيز او |
14 | |
| تا بريزد خون جانها زار زار | جملهي جانها از آن آيد به کار |
+ نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 16:7 توسط mahdighasemi
|